Even geduld aub..
Busy loader
print
A A A

Röntgenfoto's Oudduitse herder

 
Röntgenen van Oudduitse herder pups en jonge honden

Hondeneigenaren en dierenartsen zoeken al lang naar een methode om bij honden te kunnen voorspellen of het dier HD zal ontwikkelen en of de hond de genetische vatbaarheid voor deze ziekte zal overdragen op nakomelingen. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van de traditionele röntgenologische methode om de aanleg voor HD te voorspellen.

Heupdysplasie (HD) is de meest voorkomende erfelijke, orthopedische aandoening bij honden. In principe kunnen alle rassen heupdysplasie krijgen, maar het is vooral een probleem bij veel grote rassen honden. Klinisch kunnen twee vormen onderscheiden worden: Een ernstige vorm die vooral gezien wordt bij jonge honden en waarbij pijn en kreupelheid op de voorgrond staan, en een meer chronische vorm die geleidelijk ontstaat en waarbij wisselende pijnlijkheid, stijfheid en verminderde beweeglijkheid de belangrijkste verschijnselen zijn.

Deze laatste vorm van HD verergert meestal als de hond ouder wordt. Nogal eens is deze chronische vorm van heupdysplasie niet of nauwelijks zichtbaar aan het dier.

De ontwikkeling van HD wordt voor 30% genetisch bepaald. Dat is dus wat de hond van zijn ouders en voorouders meekrijgt. Voor 70% wordt de ontwikkeling van HD bepaald door omgevingsfactoren, zoals een slechte woonomgeving (bijvoorbeeld gladde vloeren, te vroeg trappen lopen enz.) of door verkeerde voeding (eiwit/fosfor verhouding in voedsel is niet in orde), teveel voeding of te weinig beweging.

Bij veel grote hondenrassen is heupdysplasie nog altijd een groot probleem, ondanks het feit dat fokhonden al generaties lang geselecteerd worden met een röntgenologisch onderzoek.

Pennhip methode versus de traditionele methode
De Pennhip methode probeert heupdysplasie te bestrijden door een betere selectie van ouderdieren mogelijk te maken.

Bij het traditionele onderzoek wordt een foto gemaakt in gestrekte positie. Botveranderingen, één van de kenmerken van een heup met voortgeschreden HD, zijn in deze positie goed te zien.

Met de Pennhip distractie opname wordt, met behulp van een zogenaamde distractor tijdens de opname de kop maximaal uit de kom gedrukt.
Door deze opname te vergelijking met een foto waarbij de kop en de kom juist in elkaar gedrukt worden, kan de zogenaamde distractie index berekend worden.
Tijdens het Pennhiponderzoek wordt de hond zodanig gepositioneerd dat de zogenaamde hip laxity gemeten kan worden.
Deze laxity geeft aan hoe strak de kop en de kom van het heupgewricht in elkaar zitten.

Zitten de kop en de kom niet strak genoeg in elkaar, dan ontstaat er een abnormale beweeglijkheid in het heupgewricht waardoor het gewricht beschadigd en vervormd raakt, kortom er kan heupdysplasie ontstaan.

De traditionele methode heeft nog steeds de voorkeur bij de rasverenigingen. De Pennhipmethode wordt door de Raad van Beheer niet erkend.
 




M. Kinneging
Tilburg
Tel. 06 5358 4348

info@caterstede.nl
Development & hosting: BizzView